نیمکت تنهائی من

 

   اعوذ با لله من نفسی

من خودمم نه خاطره
منظره ام نه پنجره
من یه هوای تازه ام
در انعکاس حنجره

شناسنامه کامل من...

     یادگاری ها

   «کیتارو»

دوشنبه 29 اسفند ماه سال 1384
پست آخرین

به نام حضرت دوست

قبل از « و اما بعد !... »
به استحضار اون دسته از عزیزان که از خوشحالی صورتشون گل انداخته و هموجو گل از گلشون میشکفه و خدایی نکرده ، تصور کردن که این پست آخر غریبستان خواهد بود (!) برسونم که زهی خیال باطل ، عمراً که بتونین به این سادگی ها از شرّ غریبه و غریبستانش راحت بشین ؛
این پست ، تنها پست آخرین هاست نه آخرین پست ها !...

و اما بعد ...
آخرین توصیه :
یادمان باشد اگر شاخه گلی را چیدیم      ؛      وقت پرپر شدنش سوز و نوایی نکنیم
پر پروانه شکستن هنر انسان نیست        ؛      گر شکستیم ز غفلت ، من و مایی نکنیم
یادمان باشد سر سجاده عشق             ؛       جز برای دل محبوب دعایی نکنیم 
                              طلب عشق ز هر بی سرو پایی نکنیم

آخرین درس زندگی :
«« بعضی زندان ها رو آدم با دسته خودش واسه خودش میسازه »»
این درسی بود که سرکار خانوم « مهناز ترکان » در آخرین گفتگویی که باهاشون داشتم ، به حقیر آموختند _ راستش انتظار نداشتم که این جمله رو از کسی به غیر از غریبه بشنوم (!) از این بابت خیلی خیلی خوشحالم ... _ امیدوارم که همیشه سربلند و موفق باشند . جمله بزرگیست دوستان ، خیلی خیلی بزرگ ...

آخرین غم :
با عزیزی به نام « لامپا » حتما آشنا هستید . ( یادتون نیست ، خودم آشناتون کردم !!! )
باید با عرض تاسف اعلام کنم ٬ چند ماهیست _ البته در مورد من ، بهتره گفته بشه چند سالیست _ که هیچ گونه خبری از ایشون ندارم ... وبلاگش رو بسته و به آف ها جواب نمیده . مثل اینکه کلاً ترک ما کرده !!! باور کنید که از رفتنش ناراحت نیستم ، چرا که حتما در این دنیای مجازی ، خیری براش نبوده که نمونده (!) مشکل من اینجاست که نمیدونم چرا اینقدر بی سروصدا رفته و یا چرا خداحافظی نکرده و یا ... ؟!!!
خیلی براش نگرانم . فقط امیدوارم که اتفاقی براش نیفتاده باشه ؛ اگر کسی خبری ازش داره ، خواهش میکنم که من رو هم در جریان بگذاره ...

آخرین پیشنهاد :
بیاین به دور از هرگونه شعار « راست و حسینی » ، کینه ها و کدورت ها و ... رو در بطن 84 دفن کنیم . فقط به عنوان یک برادر کوچک تر بهتون توصیه میکنم که هیچ وقت سعی نکنید مشکلات تون رو فراموش کنید (!) همیشه دو راه پیش روی بشر وجود داره : یا مشکلت رو حل کن و یا اگر دیدی در سطح تواناییت نیست ، به خدا واگذارش کن و از صمیم قلب ازش بگذر ...

بعد از « و اما بعد ... »
یک قلنبه از عقده های گلو و گره های قلبم رو میگذارم در یک واژه و سربسته این سال رو با هم تموم میکنیم .
عزیزان ، ایمان داشتن به چیزی با دانستن اون چیز خیلی خیلی تفاوت داره . اگر می خواهیم که زندگی مون در سال جدید متحول بشه ، بیایید با هم به «« حکمت آمیخته با رحمت الهی »» ایمان بیاریم که اگه بتونیم با این مسئله ارتباط برقرار کنیم ، بی اغراق زندگی مون گلستان خواهد شد ...
میدونم که این مطلب رو خیلی کلّی بیان کردم و تا دلتون بخواد ، جای تشریح داره . حقیقتا در سال 84 که نتونستم ؛ اما اگر عمری بود ، در سال جدید تمام سعیم رو در انتقال این تجربه به کار می بندم ، که اگر بتونم حرف دلم رو در این باره بزنم ، مطمئن خواهم شد که تونستم رسالت غریبستان رو به سر منزل مقصود برسونم ...

حرف آخر :
دعا ، دعا ، دعا .... برای فرج ... فرج ... فرج ... و سپس برای همه مؤمنین و در نهایت برای عاقبت به خیری خودتون !!!
در ضمن ، به کلیه عزیزانی که قدم رنجه کردن و پای بر دیدگان حقیر گذاشته و در غریبستانم ، کامنت نهادند ؛ فوران تشکر و سپاسم رو تقدیم میکنم . عذر میخوام از اینکه نتونستم جواب محبت تون ( مخصوصا عزیزانی که به تازگی به جمع مون پیوستند ) رو بدم . دوستان نزدیکم در جریان ماجرا قرار دارند ، مشکل اینجاست که حقیر چند وقتیست که با طوفانی به نام « ناتوانایی در گذاشتن کامنت » درگیرم . امیدوارم که در سال جدید ، خداوند استطاعت رسیدن خدمت شما بزرگواران و کسب فیض در محضر تک تک تون را عنایت فرماید « آمین »
در پایان ضمن تسلیت آمیخته با تبریک (!) به اطلاع میرسونم که احتمالا به دلیل مهمون داری ، چند صباحی نتونم مزاحمتون بشم . از اینکه میتونید در این چند روزه یک نفس راحت از دستم بکشید ، خیلی ناراحتم !!!
امیدوارم که در پناه حق ، سال خوب و پر برکتی را در پیش رو داشته باشید ...

یا حق


11:24 PM | غریبه | نظرات [10]

چهارشنبه 24 اسفند ماه سال 1384
نمی دانم

به نام حضرت دوست

      

                                    نمی دانم
نمی دانم چه می خواهم بگویم
                                             زبانم در دهان باز بستست
در تنگ قفس باز است و افسوس
                                           که بال مرغ آوازم شکستست

نمی دانم چه می خواهم بگویم
                                           غمی در استخوانم می گدازد
خیال ناشناسی آشنا رنگ
                                         گهی می سوزدم گه می نوازد

پریشان سایه ای آشفته آهنگ
                                             زمغزم می تراود گیج و گمراه
چو روح خوابگردی مات و مدهوش
                                      که بی سامان به ره افتد شبانگاه

درون سینه ام دردیست خون بار
                                         که همچون گریه می گیرد گلویم
غمی آشفته دردی گریه آلود
                                         نمی دانم چه می خواهم بگویم
                    

                       نمی دانم چه می خواهم بگویم ...

 

یا حق


08:51 AM | غریبه | نظرات [8]

>>

Powered by BlogSky