نیمکت تنهائی من


دوشنبه 28 شهریور ماه سال 1384
تبریکی به سبک غریبه
به نام حضرت دوست بارالهی ، معبودا ، محبوبا میدانی که من آنچنان خود فریفته نیم که همچو نادانان عالم ندا در دهم : خداوندا ، چرا قسمت زیارت یوسف فاطمه ات ، نصیب من نمی گردد ... زیرا که آگاهم به کردار ناثواب و معترفم به بی لیاقتی خویش . ای « قریب غریبه » نیک میدانی که گدازان دردیست در دلم از این غم بی لیاقتی . آخر چگونه آن ساحت مقدس در مروارید صورتم تصویر بندد ، در حالی که این چنین آلوده است ؟ آخر چگونه زبانم با ایشان هم کلام گردد ، در حالی که این چنین دربند گناه اسیر گشته ؟ آخر چگونه گوشم ندای حقش را بشنود ، در حالی که این چنین در خواب غفلت مانده ؟؟؟ آخر ... نـــه ، این عین بی عدالتیست . پس حق سالکان و عابدان درگاهت که عطر طهارت روحشان ، نسیم رایحۀ ملکوت توست ، چه خواهد شد ؟! نه ... ؛ به حق که من در حق خویش ، ظلم کرده ام « انا عرضنا الامانه ... و حملها الانسان ، انّه کان ظلوماً جهولاً » ما بر آسمانها و زمین و کوههای عالم عرض امانت کردیم همه از تحمل آن امتناع ورزیده و اندیشه کردند تا انسان ( ناتوان ) بپذیرفت و انسان هم ( در اداء امانت ) بسیار ستمکار و نادان بود ( که اکثر به راه جهل و عصیان شتافت ) سوره الاحراب - آیه 72 محبوبا ، عاجزانه از پیشگاهت تقاضا دارم که مرا در زمرۀ حسودان عالم وامگذاری ، مرا در چنگال خویشتن خویش ( نفس اماره ) رها مکنی و ... ای دادار بی قراران ، به حق این شب عزیز ، راه هدایت و اصلاح را در برابر دیدگان تمام معتقدین عالم نمایان فرما ؛ آمین یا رب العالمین یا حق
6:38 PM \| غریبه \| نظرات [8]