به نام حضرت دوست

سلامی موّاج ، خدمت همه دوستان و عزیزان
شکر خدا ، این بار بیش از دفعات پیش خوش گذشت و این قدر حوادث کوچک و بزرگ اتفاق افتاد که نمیدونم باید از چی و از کجا بگم ... پس بهتر هیچی نگم !!!
فقط برای اینکه نگید دست خالی آمد و برامون سوغاتی نیاورد ، یکی از درس های زیبای زندگیم که این هفته بهش پی بردم رو خدمت تون تقدیم میکنم .
شب اول حرکت مون بود و همه تو ویلا دور هم نشسته بودیم . مامانم در بین جملاتش گفت : « عمر سفر کوتاهه ... » . ناخداگاه این جمله رو چند بار در ذهنم مرور کردم . هر روز که می گذشت بیشتر به مفهومش پی میبردم و احساس میکردم که بهتر میتونم درکش کنم .
شب آخر فرا رسید . مامان رو سجاده نشسته بود و داشت تسبیحات میگفت . رفتم کنارش و بهش گفتم : « یادته گفتی عمر سفر کوتاست » . سرش رو آورد بالا و در حالی که نگاه نافذش رو به چشمام دوخته بود ، گفت : « عمرمون هم همین جوری میگذره ... » .
این جمله ای بود که بارها شنیده بودم ، اما این بار بیش از پیش درکش میکردم . حالا میفهمم که چرا مثل حبابی برکف امواج ثانیه ها ، بی اختیار به پیش میرم و گذرش رو حس نمی کنم ... حالا میدونم اشکال از اینه که من فقط زندگی میکنم ، بدون اینکه « زنده بودن » رو لمس کنم !!!

یا حق

به نام حضرت دوست

اصولا نسل بشر عادت کرده که بر سر دو راهی بمونه و به این بیندیش که کدام راه صحیح خواهد بود !!!
این عادت همیشگی ، گاهی رنگ و بویی تازه به خودش میگیره . این حالت زمانی پیش میاد که دو راهی ها با هم تلفیق میشن و یک شبکه نامتناهی از خطوط بی انتها رو تشکیل میدن . اینجاست که بشر دست بکار میشه و برای رفع این مشکل از روش دل و دریا استفاده میکنه

پنج شنبه هفته پیش ، من در یکی از همین کلاف های سردرگم گیر کرده بودم . بر سر اینکه آیا وبلاگم رو راه اندازی بکنم یا نه ؟ اگر بخوام راه اندازی کنم ، چه زمانی برای شروع مناسب خواهد بود ؟ چی بنویسم و چی ننویسم ؟ ... ؟؟؟ خلاصه در بین اما و اگرها دست و پا میزدم که ناگهان به یاد همون روش قدیمی « دل و دریا » افتادم . بخودم میگفتم : تو که میخوای بیست و سوم بری ، پس شروع کردنت چیه ؟! اما از طرفی ، یکشنبه برام اینقدر ارزش داشت که همه چی رو نادیده بگیرم و به عشق گذاشتن پستی برای مامان فاطمه (س) ، راه اندازی وبلاگم رو اعلام کنم . ( اینم توجیهی کوتاه برای آغاز به کارم )

با اجازه کلیه عزیزان ، از پنج شنبه این هفته و به مدت یک هفته ، مشهد رو به قصد بندر انزلی ترک خواهیم کرد و از همه التماس دعا دارم . بالاخره یک ماشین و 5 نفر سرنشین و جاده ای پر خطر ...  

از خوبانی که در این چند روز ، قدم رنجه کردند و با حضورشون باعث شادی روح جوان ناکام « غریبه ی از دست و دیده و دل رفته » شدند ، کمال تشکر رو دارم . اگر عمری به دنیا و لیاقت برای حضوری دیگر بود ، حتما خدمت تون خواهم رسید و اگر دیگه خبری از غریبه نشد ... باشد بقای عمر شما  

یا حق